MZPR

Małopolski Związek Piłki Ręcznej informuje, że ceremonia pogrzebowa śp. Stanisława Majorka odbędzie się w dniu 24 kwietnia 2026 roku.

Uroczystości rozpoczną się o godz. 12:30 modlitwą różańcową, natomiast Msza Święta pogrzebowa zostanie odprawiona o godz. 13:00 w kościele Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pleśnej k. Tarnowa (33-171 Pleśna, Pleśna 71).

📍 Lokalizacja:


Rodzinie i Bliskim jeszcze raz składamy wyrazy głębokiego współczucia.

Wszystkich, którzy chcą pożegnać śp. Stanisława Majorka, zapraszamy do wspólnej modlitwy i udziału w ceremonii.

Z głębokim żalem i smutkiem informujemy, że w dniu 22 kwietnia 2026 roku, o godz. 7:15, zmarł Stanisław Majorek – wybitny trener, wychowawca i jedna z najwybitniejszych postaci w historii polskiej piłki ręcznej.

Urodzony 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej koło Tarnowa, był absolwentem Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie, a swoją sportową drogę rozpoczynał jako zawodnik AZS Kraków. Bardzo szybko poświęcił się pracy trenerskiej, która stała się jego życiową pasją.

W latach 1967–1968 prowadził kadrę juniorów, a następnie – w latach 1970–1978 – wspólnie z prof. Januszem Czerwińskim, a później z Igorem Pazurem, był trenerem reprezentacji Polski mężczyzn. Wraz z kadrą narodową sięgnął po historyczny brązowy medal podczas Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku. Na mistrzostwach świata w 1974 i 1978 roku prowadzona przez niego reprezentacja zajęła odpowiednio 4. i 6. miejsce.

Był również cenionym szkoleniowcem klubowym – pracował m.in. w Stali Mielec, z którą zdobył Puchar Polski, oraz w Unii Tarnów. Swoją wiedzą dzielił się także za granicą, prowadząc reprezentację Luksemburga.

Po zakończeniu kariery trenerskiej przez wiele lat aktywnie działał w strukturach Związku Piłki Ręcznej w Polsce. Pełnił funkcje Przewodniczącego Komisji Szkoleniowej (1980–1988), Wiceprzewodniczącego Rady Trenerów (2006–2008) oraz Członka Rady Trenerów (2008–2012), mając ogromny wpływ na rozwój i kształt szkolenia w polskiej piłce ręcznej.

Za swoje wybitne osiągnięcia został odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1976) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2004). Wyróżniony również m.in. Odznaką Diamentową z Wieńcem ZPRP, a jego gwiazda znalazła się w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie. W 2023 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Tarnowa.

Jako Małopolski Związek Piłki Ręcznej żegnamy człowieka, który całe swoje życie poświęcił naszej dyscyplinie, wychowując kolejne pokolenia zawodników i trenerów oraz budując fundamenty piłki ręcznej w Małopolsce i w całej Polsce.

Rodzinie, bliskim oraz całemu środowisku piłki ręcznej składamy wyrazy głębokiego współczucia.

O szczegółach dotyczących ceremonii pogrzebowej będziemy informować na bieżąco.

Skip to content